Według badania opublikowanego w New England Journal of Medicine oveporexton (VOL. 395 NO. 12), nowa substancja podawana doustnie dwa razy dziennie, istotnie wydłużała latencję snu w teście MWT u osób z narkolepsją typu 1 w porównaniu z placebo. Efekt obserwowano konsekwentnie w dwóch niezależnych badaniach fazy 3 – First Light i Radiant Light.
Czego dotyczyło badanie
Publikacja „Oveporexton for Narcolepsy Type 1 — Results from Two Phase 3 Trials” w New England Journal of Medicine przedstawia wyniki dwóch badań oceniających oveporexton (TAK-861) u osób z narkolepsją typu 1. Oceniano wpływ leku na obiektywne i subiektywne miary senności, katapleksję oraz funkcjonowanie w codziennym życiu w porównaniu z placebo.
Metodyka
Oba badania – First Light i Radiant Light – miały schemat fazy 3, z randomizacją, podwójnym zaślepieniem i grupą kontrolną otrzymującą placebo. Do First Light włączono 168 osób, a do Radiant Light 105 osób w wieku 16–70 lat z rozpoznaną narkolepsją typu 1. W First Light testowano dwie dawki oveporextonu (1 mg i 2 mg dwa razy dziennie), w Radiant Light wyłącznie dawkę 2 mg dwa razy dziennie, zawsze w porównaniu z placebo podawanym w tym samym schemacie. Okres obserwacji wynosił 12 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana średniej latencji snu w teście Maintenance of Wakefulness Test (MWT, cztery próby, zakres 0–40 minut) od wartości wyjściowej do tygodnia 12.
Wyniki
Średnie zmiany latencji snu w MWT od wartości wyjściowej do tygodnia 12 wynosiły 14,3–19,8 minuty w grupach oveporextonu wobec -0,4 do -0,8 minuty w grupach placebo (adjusted p<0,001 dla wszystkich porównań). W danych z rejestru ClinicalTrials.gov dla jednego z badań różnica średnich LS wobec placebo wynosiła 13,83 minuty (95% CI 10,23–17,44) dla dawki 1 mg oraz 17,20 minuty (95% CI 13,66–20,73) dla dawki 2 mg.
Poprawie uległy też drugorzędowe punkty końcowe: wynik Epworth Sleepiness Scale (zmiana -9,7 do -11,8 wobec -1,5 do -1,7 w placebo), a mediana procentowej redukcji tygodniowej częstości epizodów katapleksji u uczestników wynosiła 79,0–88,8% w grupach oveporextonu wobec 27,7–39,1% w grupach placebo (p<0,001).
Zdarzenia niepożądane zgłaszano u 86–89% uczestników leczonych oveporextonem wobec 43–54% w grupach placebo; najczęściej dotyczyły zwiększonej częstości oddawania moczu i przemijającej bezsenności. Według danych z rejestru dla jednego z badań nie odnotowano zgonów, a poważne zdarzenia niepożądane wystąpiły u pojedynczych uczestników (po 1 w każdej z grup oveporextonu wobec braku w grupie placebo).
Ograniczenia
W dostarczonych materiałach nie podano szczegółowego opisu ograniczeń badania wskazanych przez autorów. Badania sfinansowane zostały przez Takeda Development Center Americas, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników. Nie odnotowano przedwczesnego zakończenia badań.
Znaczenie kliniczne
Przedstawione dane wskazują na spójny i statystycznie istotny efekt oveporextonu w zakresie obiektywnych miar czuwania oraz redukcji częstości katapleksji w dwóch niezależnych badaniach fazy 3. Profil bezpieczeństwa opisano jako obejmujący głównie zwiększoną częstość oddawania moczu i przemijającą bezsenność. Ocena długoterminowego bezpieczeństwa i miejsca tej substancji w leczeniu narkolepsji typu 1 wymaga dalszych danych, wykraczających poza zakres omawianej publikacji.
Źródło
Oveporexton for Narcolepsy Type 1 — Results from Two Phase 3 Trials. DOI: 10.1056/NEJMoa2601598 (https://doi.org/10.1056/NEJMoa2601598)
Treść ma charakter edukacyjny, przeznaczona dla osób wykonujących zawody medyczne. Nie stanowi porady medycznej.